MAYA

 

 

Onze, nieuw uit de doos, dochter is geboren op 20 december 2012! Een bijzondere datum voor een bijzonder kind! 20-12-2012, dat is makkelijk onthouden!

 

NAAM

De naam Maya benodigt een beetje uitleg. We vonden het heel speciaal en bijzonder om ons kind een naam te geven. Ze moet er haar hele leven mee doen. En ook als ze, later als ze groot is, internationaal zou gaan werken of een relatie krijgen, dan zou de naam goed moeten zijn uit te spreken. Er zijn duizendeneen boekjes met kindernamen verkrijgbaar. En ook op internet zijn er net zoveel websites te vinden voor de zoektocht naar een geschikte naam. Maar wij vonden ook dat het een bijzondere betekenis moest hebben en dat wij er goede associaties bij zouden voelen. Uiteindelijk hebben we, na lang wikken en wegen, gekozen voor de naam Maya. Niet naar Maya de bij, maar naar de kraamverzorgster van m’n moeder toen ze mij kreeg.

 

MOEDER

Het leven van mijn moeder is niet altijd over rozen gegaan. Opgegroeid bij een moeder die de Jehova’s getuigen aanhing, was er vooral een sfeer van dingen niet mogen. Ze is gaan werken met veertien jaar en moest een deel van haar inkomen afstaan. Haar moeder had vijf kinderen van vier verschillende mannen en is uiteindelijk alleen overgebleven. Dus het was zaak het gezin draaiende te houden. Uitgaan of op date gaan was alleen mogelijk met een man of jongen die ook Jehova’s getuige was.

Dat zag mijn moeder niet zitten. Het was een ramp de deuren langs te gaan om het geloof te verkondigen bij mensen die dat helemaal niet wilden. Iedere keer die deur voor je neus dicht en geïrriteerde mensen proberen te overtuigen was een hel. Dus heeft ze haar kont tegen de krib gegooid en is ze met m’n vader getrouwd, zodat ze snel het huis uit kon. M’n vader was een alcoholist en is met 52 jaar overleden aan een aneurysma, veroorzaakt door een leven vol drank. Toen waren ze allang uit elkaar. Het was niet te doen. Ze is met mijn broer voorop en met mij achterop de fiets gevlucht toen we respectievelijk 3 en 4 waren. We zijn naar een blijf van m’n lijf huis gegaan in Den Haag.

IN HET ZIEKENHUIS

 

Toen mijn moeder mij kreeg lag ze in het ziekenhuis en was 36 uur aan het bevallen. De bevallingen bij ons in de familie lopen nooit van een leien dakje. Ik denk dat onze bekken te gekanteld zijn, tenminste dat zei mijn verloskundige. M’n moeder had zo’n slechte relatie met m’n vader dat hij alleen maar langs kwam zodat anderen zagen dat hij echt wel kwam en hem niet veroordeelden als slechte vader. Dus voor de buitenwereld wilde hij er zijn, niet voor haar. Verschrikkelijk toch. Gelukkig was de verloskundige of kraamvrouw van mijn moeder heel erg lief.

Het was geen mooie vrouw, maar zo betrokken en loyaal naar m’n moeder dat m’n moeder zelfs begon te bedenken dat ze verliefd was op deze vrouw. Het is natuurlijk een bizar verwarrende periode geweest en mijn moeder is hetrosexueel, maar doordat ze zich eindelijk veilig voelde kwamen daar andere gevoelens bij kijken. Deze vrouw heette Maya. Uiteindelijk heeft mijn moeder de situatie en de bijkomende gevoelens wel een plek kunnen geven en heeft de draad weer opgepakt. Maar deze vrouw heeft bijzonder veel indruk gemaakt en m’n moeder heeft dit in vertrouwen aan mij verteld. Toen ze hoorde van de naam van onze dochter kon ze een glimlach niet onderdrukken.

 

MAYA

Is een bijzonder kind. Zoals iedere ouder z’n kind bijzonder vindt. Net als bij alle vrouwen in onze familie was het geen supersnelle bevalling en leek het alsof ik werd gevierendeeld. Soms vraag ik mezelf wel eens af waarom er niet een luikje zit waar we het kind uit kunnen halen. Het is toch mensonterend hoe een nieuwbakken moeder moet lijden bij een bevalling. Het is natuurlijk, tenminste bij mij, al negen maanden ellende. De kwaaltjes zijn onmogelijk te noemen. Een te lage bloeddruk zorgde ervoor dat het bloed niet meer bij m’n hoofd kwam, dus viel ik constant flauw.

Negen maanden lang heb ik me als een vaatdoek gevoeld. En de bevalling was ronduit een fiasco. Ik heb er natuurlijk een heerlijk kind voor terug gekregen, maar ik moet eerlijk zeggen dat het hier ook wel bij blijft. We gaan echt niet nog een keer door die mangel. Als ik terugdenk aan de zwangerschapsduur en de bevalling overvalt me nog steeds een ellendig gevoel. Ik weet nog goed dat de verloskundige tegen me zei: kom op je bent een jonge vrouw. Oftewel; niet zeiken. Ik heb gesmeekt om verdoving of een soort van drugs, maakte niet uit wat, ik kon niet meer. Maar ik kreeg het niet.

BUITENLAND

 

Ik heb drie dagen over de bevalling gedaan, echt onmenselijk. In Nederland is het niet goed gesteld met de moeders. Ik zou ook iedereen adviseren in de buitenland te gaan bevallen. De kindersterfte in Nederland is niet voor niets zo hoog. Het is vergelijkbaar met een derdewereldland. Ondanks de goede scholen en de westerse cultuur is bevallen nog steeds iets barbaars. En dat hoeft helemaal niet. Het is nergens voor nodig zoveel pijn te lijden. Het is niet alleen voor de aanstaande moeder een aanslag. Ook voor de baby. Als je drie dagen bezig bent met bevallen wordt het kind ook moe. Alleen al voor het kind zou er beter moeten gekeken worden naar het bevallings traject. En dat hele thuisbevalling is natuurlijk ook bij de konijnen af. Waarom wordt dat zo gepromoot? Waarom zou dat zoveel beter zijn? De meeste moeders moeten vaak toch in allerijl naar het ziekenhuis gebracht worden. En dan ben je verder van huis als dat je al aanwezig bent in het ziekenhuis met alle benodigde apparatuur.

 

ONS KIND

Het is geen sinecure om voor een kind te zorgen. En er zijn ook echt wel momenten dat je je afvraagt: waarom wilde ik dit ook alweer. Maar er zijn ook momenten dat je je geen grotere liefde kan voorstellen en je je on top of the world voelt dat je mag zorgen voor zoiets bijzonders en speciaals. Ouder worden kan je je niet op voorbereiden, het is net als een gevoel, niet te omschrijven of te verwoorden. Het overkomt je. En zodra dat gevoel er is, wat niet altijd direct na de geboorte is, weet je wat ik bedoel.

Er wordt vaak geschreven over het moment van ter wereld komen, maar eerlijk gezegd geloof ik dat niet. Het besef dat je kind boven jezelf staat in alles wat je hebt en bent kwam bij mij pas veel later. Wellicht door de hachelijke bevalling, maar dat weet ik niet zeker. Ik weet nog goed dat ik de crèche belde om iets door te geven. Toen nam er een leidster op en zei ik: met de moeder van Maya. Dat was het moment dat ik dacht, ja inderdaad, met de moeder van Maya. Ik ben de moeder van Maya. Raar maar waar.

 

HERKENNING

Je zal overlopen van trots als je kind iets slims doet of zegt. Het is iets dat je zelf hebt gecreëerd en dat gaat dan even lekker zelfstandig aan de haal met haar eigen mening en opvatting. Dat zijn de momenten dat je denkt, ja dit is er een van mij. Ook als ze kattenkwaad uithalen hoor. Of gewoonweg met een stalen gezicht iets zeggen wat niet waar is, heerlijk is dat. Het is alsof je hart voortleeft in iemand anders, iemand die je zelf hebt gemaakt. Het zijn de leukste mensen die je zal leren kennen.

Ook van je partner zal je dingen herkennen, al zijn die natuurlijk lang niet zo leuk als je eigen eigenschappen. Maya lijkt qua uiterlijk helemaal niet op mij, helaas. Als is het een prachtig kind, want ze heeft ook een knappe vader. Maar innerlijk is het net d’r moeder, zeer uitgesproken met een eigen mening. En die liegt er niet om. Dat dat vastberaden koppie is een genot om te aanschouwen. Zo zingt ze bijvoorbeeld ook mee met Justin Bieber.

Alleen dat volkomen fonetisch, omdat ze uiteraard nog geen engels spreekt. Als ik haar dan probeer te verbeteren dan krijg ik een keiharde nee. Nee mama, hoor dan! ze zeggen echt niet wat jij zegt! Om vervolgens door te gaan met de onzin die ze meezingt. Mijn dochter heeft ook geen enkel gene gevoel, geen enkele schaamte. Ik hoop dat ze dat nog lang vasthoudt en ook zo zeker van zichzelf blijft als ze volwassen wordt. Ze heeft een goed hart, is lief voor anderen en zeer sociaal.

 

EIND GOED..

Ik ben bijzonder blij met mijn dochter en hoop dat ze een zelfverzekerde volwassenen wordt. Ik zal er alles aan doen om haar zo af te leveren als ze uit huis gaat, waar ik nu nog even niet aan moet denken. Ze zal haar eigen bijdrage leveren aan onze maatschappij en volwaardig meedoen aan de samenleving.